Euhm, Martijn, ik zie je hele dagen thuis aan de keukentafel zitten, moet jij geen lesgeven?
Hey, daar ben je weer. Wat leuk dat je me weer komt interviewen. En weer begin je over waar ik me bevind. Inderdaad, ik ben niet aan het lesgeven en zit voornamelijk teksten te schrijven aan mijn keukentafel (gemaakt van een oude gymzaalvloer, dat wel).
Dus je staat niet meer op het veld voor het CIOS in Roosendaal?
Klopt, dat heb je correct geconcludeerd. En nu wil je waarschijnlijk weten waarom niet.
Klopt. Dat heb je correct geconcludeerd.
Kort antwoord: vier dagen per week lesgeven paste mij toch niet zo goed als ik dacht.
Oeh, daar zeg je veel in een paar woorden. Wat dacht je dan?
Ik dacht dat ik net zoveel lesgever was als ik onderzoeker en adviseur was. Ik twijfelde voor de zomer al wel, want ik schreef:
Los van die sollicitaties is de openheid die ontstaat bij het niet hebben van een agenda na 1 september ook weldadig. Voor mij geeft dat niet echt onrust (wel een beetje natuurlijk). Het geeft me tijd om weer te bedenken wat ik graag doe, wie ik ben en wie ik wil zijn. Perfecte vragen om in een lome zomer over na te denken. Voorlopig roepen die hoofdvragen alleen maar vervolgvragen, of misschien wel hypotheses op:
• zou zwembadmanager wat zijn?
• zal ik me vooral richten op mijn boekideeën?
• is coaching in de breedte misschien toch mijn roeping?
• hoe zou de bijstand werken?
En nu heb je weer een lege agenda. Zijn er ondertussen al antwoorden op de vragen in je vorige blogbericht?
Ja. Dat komt dus door vier maanden lesgeven aan MBO-ers in een hybride leeromgeving, zoals ze dat noemen. Gek genoeg is dat precies het onderwijs waar ik volledig achtersta, maar er in staan is net weer wat anders.
Anders, hoe dan?
Voor alle duidelijkheid, niet door het ROC, de collega’s of de inhoud van het onderwijs.
Maar wel….
Vooral door de intensiteit van in een rooster werken, in een team, met voortdurend de druk van moeten presteren voor de studenten. Het moeilijkst was het thuis in het donker weggaan, terwijl ik wist dat mijn jongste dochter het zwaar heeft op school en dan haar pas om 18u kunnen spreken.
Dat is pittig, maar had je toch kunnen zien aankomen?
Misschien wel, en praktisch gezien zeker. Maar hoe dat voelt niet. Het lukte ook wel: ze was keurig op tijd op school. Toch knaagde het enorm aan me. Ik had er soms buikpijn van. Er kwam bij dat ik thuis ook altijd moe was. Vermoeider dan ik normaal na een dag werken was. Zelfs na twee maanden, na de herfstvakantie, had ik dat nog. Dat had ik niet verwacht.
Welkom in het echte leven?
Terechte opmerking. Hulde voor alle geroosterde werkers en zeker die in het onderwijs. Ik wist al dat het een bijzonder beroep was, een fantastisch beroep ook, maar vier dagen per week primair met het lesgeven aan studenten bezig zijn, is misschien niet meer voor 50+ weggelegd.
Dat verklaart die oude-lullenregelingen dus?
Dat zal het zijn. Lang leve de vakbond!
Heb je gefaald, vind je?
Ja.
Kom zeg, serieus?
Nee.
Wat is het nou?
Ja en nee.
Ohnee, daar gaan we weer: enerzijds, anderzijds, balans, holisme, ook quantum zeker?
Ja en nee.
Houd eens op.
Okee, sorry. Maar toch. Ja, ik heb gefaald, want niet kunnen doen en leveren wat ik dacht dat ik kon. Nee, uiteindelijk kreeg ik mijn lesgeefrepertoire weer terug en heb ik genoten van de praktijk: de studenten, de collega’s en de vakinhoud.
Maar je hebt toch wel iets ‘geleverd’, of waren ze op het CIOS niet tevreden met je?
Hmm….. misschien is wat er bij het afscheid door een collega’ gezegd werd wel wat ik heb te bieden: een analytische, bedachtzame kijk door bijvoorbeeld rustig van een afstandje te observeren. Een ander zei over me: de rust zelve.
Dat lijkt wel een wetenschapper…..
Ik hoopte een wetenschappelijke lesgever te zijn. Ik denk dat ik een (af en toe) lesgevende wetenschapper ben.
Het klinkt ook als een soort oude wijze man?
Zo kun je het ook zeggen. Een grijsaard. Een beetje vaderlijk, ongevraagd adviserend, en soms irritant natuurlijk. Ook een twijfelaar.
Twijfelaar, je hebt wel ontslag, dus een rigoureus besluit genomen, toch? Dat zou ik geen twijfel noemen.
Het een sluit het ander niet uit. De twijfel en aarzeling was mijn sterk punt, denk ik. Omdat ik dat toelaat, kan ik besluiten nemen. Zonder twijfel zou je altijd maar doorgaan.
Een superpower?
Wat jij wil.
En nu?
Nu niks. Ik weet weer beter wie ik ben, wat ik wil zijn. Dat is fijn.
Ja maar, waar werk je aan, waar wil je aan werken, hoe kijk je vooruit?
Zo. Dat zijn veel vragen tegelijk.
Nee hoor. Het is er maar één: wie ben je dan nu?
Een denker, een doener, een coach, een voorzitter, een wetenschapper, een adviseur, , een lesgever, een opleider.
Zo dat zijn veel antwoorden tegelijk. En trouwens antwoorden op de vraag wat, niet wie.
Scherp. Ik ben Martijn die veel tegelijk doet vanuit een coachende, onderzoekende, rustige manier. Of eigenlijk wil ik gewoon de onderwijspedagoog zijn die ik ben in al mijn rollen.
Dat heb ik denk ik al ergens gelezen?
Klopt in mijn sollicitatieblog. Ik moest het ook even opzoeken.
Een antwoord voor een interview opzoeken?
Ik doe dit reflecteren vaker en leg dit vast, ja.
Handig.
Zeker, maar ik was eigenlijk op zoek naar Ome Leo.
Leg uit.
Ome Leo was mijn gymleraar, aan wie ik mijn eigen eerste baan als gymleraar te danken heb. Een grappige dikke man, in pantalon op teenslippers die yoga gaf, maar vooral een bal in de zaal gooide. En hij was decaan.
Ja, dus?
Ik denk dat ik steeds meer op hem ga lijken. Als je oppervlakkig kijkt hoe hij in de les stond, lijkt het alsof hij niets doet en alles mag, Tegelijk deden leerlingen alles voor hem en liep het nooit uit de hand. Dat observerend lesgeven dat ik op het CIOS deed lijkt daar wel op. En ik ben ongeveer zijn leeftijd toen hij mijn docent was.
Een oude, wijze man dus.
Yep. Oude, rustige man. Wijs hopelijk.
Maar goed, heb je al plannen hoe je als onderwijspedagoog verder wil?
Niets concreets. Ik sta voor veel open.
Maar niet vier dagen geroosterd dus.