Writings
Hoofdstuk II
Last Updated on Sunday, 23 March 2008 14:08
In de eerste periode in Amsterdam zat ik onder onze hoogslaper het volgende te schrijven.
Hoofdstuk II
22/09/03 25/09/03 26/09/03 01/10/03 04/10/03 14/10/03 16/10/03 07/11/03
21/11/03 27/11/03
Ja hoor, het is zover. Eindelijk aan hoofdstuk II begonnen. Net als bij hoofdstuk één was er weer een heerlijk moment voor nodig.
De maan schijnt helder tussen de takken door op de vuurplaats. Het vuur vlamt lekker en blijft netjes iets boven de knie (zoals afgesproken). Met Katrien rechts van me en een studiegenote links, hebben we het over seks. De eerstejaars drinken en leren elkaar kennen. De voorzitter van de studievereniging is al zat. Het is niet mijn eigen studievereniging. Het is die van Katrien, waar ik wel een pseudo-lid van ben. Als je vaak op borrels komt, dan krijg je vanzelf rechten. Wel ben ik mee gevraagd als een kampgoeroe. "Kun je ons niet helpen met het weekend?" Na wat ontwijkende toezeggingen, ga ik natuurlijk wel mee. Meegaan op wat mijn werk of deel van mijn werk was, maar nu als "ervaren kenner", voelt goed.
>Dit hoofdstuk zou natuurlijk meteen na H. I horen te beginnen. De inspiratie bleef weg. Telkens was er wel een nieuw begin; studie, stad, werk, vrienden. Nu ik weer doe wat ik wil en me als het ware geïntegreerd voel, ben ik echt begonnen. En dus schrijf ik weer. Schrijven over meer nieuws wat me overkomt. Schrijven over wat ik leuk vind en als ik er zin in heb. Wellicht wordt dit dus een kort hoofdstuk...
Ik ben net terug van invalwerk op een basisschool. Wat een heerlijke negerkindjes.Ik blijf! Maar goed, ik fietste met tegenwind door de mijn stad. De route die ik vorig jaar al vaker aflegde. Toen nog van klein kamertje naar vriendinnetje, nu naar ons huis met tuin. Tussen de oostelijke eilanden en de Baarsjes. Wat is Amsterdam lekker. Hip volk met rosé op de terrassen, toeristen verdwaasd midden op het fietspad en studenten met haast. Nu genietend, zaterdag nog boos. Met z'n allen proberen we het tij te keren. Geëngageerd, maar wel wanneer het ons uitkomt. Hoewel, boosheid is tijd en plaats gebonden. Ik krijg steeds meer plannen. Onder ander door het engagement. In een werkgroep, stages, bijvakken. Alles niet alleen in het kader van persoonlijke ontwikkeling, maar ook om constructief bij te dragen aan de samenleving. Volgens de pedagoog Langeveld 1 wordt ik dan nu langzaam volwassen.....
k zwem weer. Na twee keer durf ik het zwemmen te noemen.Eerder was het baantjes trekken. Nu lijkt het weer alsof ik ook werkelijk hard kan zwemmen. Na 750 meter zit er nog snelheid in. Het motiveert me om mijn zelf opgelegde discipline vol te houden. Morgen weer fietsen. Maar, ik ben niet aan het lijnen. Ik wil me fitter voelen. Het gaat niet om mijn buikje, hoewel ik wat vaker spa neem. In principe ben ik namelijk tegen lijnen of diëten. Dat werkt niet. Je moet gezonder leven. En dat probeer ik nu. Jammer dat ik de Van dam tot dam loop al gemist heb, zodat er niet echt een doel meer is. Hoewel, misschien het willen tegenspreken van degenen die ooit zeiden:"ik spreek je nog wel als je dertig ben.." Ik ben dan topfit!
Met stijgende verbazing kijk ik naar de wereld om me heen. Ik voel me een eenjarige. Wat zijn mensen toch boeiend.We gaan in de auto in de rij staan midden in de stad. Terwijl er zoveel andere mogelijkheden zijn. Waarom genieten zo weinig mensen van het mooie weer en de stad? Ze hebben het druk en dus hebben ze haast en geen tijd. Denken ze. Haasten doe je zelf. Meestal is het een gevolg van slecht plannen. Eigen schuld dikke bult. Waarom zegt er niemand wat in de rij voor de kassa? Als ik dit schrijf zou je zeggen dat ik psychologie had moeten kiezen als studie. Ik ben blij dat ik dat niet heb gedaan. Wellicht had ik dan ooit de antwoorden, maar verder niets. Nu kan ik mijn openheid en ideeën doorgeven.Of in ieder geval uitleggen. Morgen weer een missie.
De afwas is klaar, nu mag ik iets voor mezelf gaan doen. Het onderwerp wordt: de zwemclub en lekker in bed kruipen. E.e.a. bepaald door Katrien. Gisteren meldde ik al dat ik nu echt aan het zwemmen ben.Je kunt zeggen dat ik de eerste keer dat ik ging, een clubje begonnen ben. Nu ga ik niet uitzoeken wat de voorwaarden voor een clubje zijn, maar iets met frequente bezigheden lijkt me er wel bijhoren. Drie keer zwemmen in drie weken is redelijk frequent. Een clubje wordt pas een leuk clubje als er anderen meedoen. Toch gaat iedereen er van uit dat een clubje sowieso uit meerderen bestaat.Zo hebben wij, Katrien en ik, vrienden weten te lokken. Op de vraag wie er bij ons zwemclubje wilden werd enthousiast gereageerd. Het clubje bestond toen uit twee, Katrien was al één keer mee geweest. Niemand die daar naar vroeg. Daarom kunnen we na gisteren zeggen dat de vierde opkomst erg goed was. De opkomst is sinds de eerste bijeenkomst maar liefst vierhonderd (400) procent hoger. De afgelegde afstanden varieerden van 750 meter tot en met 1250 meter. In mijn hoofd broeit nu het plan om trainingsschema's te gaan ontwerpen en doelstellingen. Individueel afgestemd uiteraard.
Moe maar voldaan heb ik die avond nog het één en ander geproduceerd voor op school en op deze website. Na dit voor mij lekkere dagje ben ik vroeg gaan slapen. Heel wat later, twee uur a.m. geloof ik, kroop een lekker warm lijf naast me. Zij was wel naar het feest geweest. Dit keer klonk ze nog redelijk nuchter..... In mijn droom fantaseerde ik, na wat gekus en gekroel, verder over hoe ik de volgende keer (vanavond?vanavond?)wakker gepijpt wordt.
Eigenlijk kan ik natuurlijk niet altijd maar vrolijk en optimistisch blijven. Dat is vervelend voor de lezers.Vandaar dat ik morgen dan maar een klotendag ga hebben. Zowel fysiek en mentaal ga ik me steeds sterker voelen, dus een slechte dag moet ik kunnen regelen en doorstaan.
De kinderen waren vandaag en gisteren wat moeilijker. Zoals het hoort na de eerste kennismaking. Ik stelde ze dan ook echt op de proef. Samenspelen met een minimum aan regels en zonder scheidsrechter. Daar kan alleen maar ruzie van komen. Aldus geschiedde. Pedagoog als ik ben, zeg ik dat dat gepland was om er een leermoment van te maken. Geleerd is er. In het minste geval alleen door mij. Sinds zondag zoek ik naar het juiste makkelijke woord voor concentratie. Ik heb het nog niet gevonden. De meeste synoniemen dekken de lading niet. Het gaat niet om focussen, heel hard aan één ding denken, je gedachten erbij houden. Meer zou het richting van: je aandacht richten op alleen datgene dat gevraagd wordt waarbij je je niet moet laten afleiden. Maar dat roep je niet even door de klas. En hoe kan ik van taalzwakkere leerlingen verwachten dat ze het dan snappen, ook al knikken ze ja?
Voor de liefhebbers: binnenkort op deze site: de zwemclub, een websoap.
De enige was ik. Van de zwemclub. De websoap wordt dus erg fictief. Daarvoor moet ik eerst op andere manier nog wat inspiratie op doen. Het einde heb ik al: een grote orgie bij ons thuis. Leuk om daarvoor een mooie aanleiding te vinden, intriges op te zetten en lekker mijn fantasie de vrije loop te laten. Het moeilijke wordt wel om het kuis te houden. Er kunnen immers kinderen meelezen.
En dan nu een filmtip: Phileine zegt sorry. Na de film was ik net zo vrolijk als na het lezen van het boek. Kim is lekker èn van mijn leeftijd.Gedachten van de personages worden in de camera gezegd. Lekker luchtig en nuchter, sexy en vlot. Tot zover mijn recensie. Ik ga me nu concentreren op de websoap.
Zwemmen kan het genot van seks evenaren. Je kunt ruw het water in storten, om dan de wilde bellen omhoog te zien stijgen. De tinteling die dan langs je lichaam stroomt is een heerlijk voorspel. Een harde maar tedere afzet van de kant veroorzaakt de zachte streling van water dat met het strakke lichaam in aanraking komt. Om beurten penetreert een arm het golvende wateroppervlak met een boeggolf als resultaat. Het kleine vacuüm achter die golf maakt dat je hapt naar lucht. De ademhaling wordt kort en diep. Eén baan is een standje van steeds korter wordende stoten. De laatste baan van een serie doet je snakken naar lucht. Hangend in de armen van het water geniet je na van de inspanning en maak je je klaar voor de volgende escapade met het water en je lichaam. Je ideale sportieve lichaam is als het ware dat wat je wil bezitten. Met gedachten en impulsen zet je dat telkens in de juiste stand om voor beide (het ideale en dagelijkse lichaam) de optimale situatie te bereiken.
Of je met andere sporten dat genot ook kan bereiken, heb ik nog niet mogen ervaren. Misschien ligt dat aan mijn vaardigheden. Vandaag nog ga ik het met lopen proberen.
De zwemclub
In Sportfondsenbad West zwemmen meestal ongeveer 5 personen in een baan tijdens het baantjes zwemmen.In de twee buitenste banen zijn niet zelden kinderen aan het oefenen voor hun a-diploma. Norse badmeesters zien er, zo nu en dan verwijtend, op toe dat de kinderen hun best doen. Baan 3 is alleen voor snelle zwemmers. Daar zwem ik. De opkomst begint stabiel te worden. Met vieren zijn we een vaste club. Praten doen we zeer zelden tijdens het zwemmen. Onder de douche en in de kleedhokjes des te meer. Soms drinken we wat in café "het Stoplicht".Vandaag vroeg ik me onder de douche hardop af , hoe slecht shampooresten in je badkleding zijn. Niet een al te enerverend gespreksonderwerp. De reacties kan ik me niet meer herinneren. Mijn gedachten waren al weer verder. De resten waren weg. De badkleding ook. E. had in mijn gedachten een mooi geschoren streepje, niet het model waar ik opgewonden van raak. Het idee dat over de vorm nagedacht wordt, betekent dat er over kijkers nagedacht wordt. Dat vind ik wel weer geil. Nu ik erover nadenk, we hebben het er nog nooit over gehad. De vorm van ieders schaamhaar. Vreemd, want de meeste andere seksueel getinte onderwerpen zijn wel de revue gepasseerd. R. was er vandaag ook. Hij vroeg wanneer de zwembrunch zal zijn. Iedereen zal in zijn agenda kijken. We zorgen ervoor dat we ruim de tijd hebben.......
Soms ben ik echt een slappe zak. Deze week hoef ik geen kinderen al bewegend op te voeden, dus heb ik veel tijd om studeren over opvoeden. Daar heb ik dan wel een reminder van de docent voor nodig. Eigenlijk zei hij over de mail, wat ik altijd tegen de brugklassers zei in de studielessen: "Zorg dat je de stof bijhoudt." Dus vandaag aan de slag met de 4 hoofdstukken die af moesten en de twee hoofdstukken die ik nog achterliep. Om me goed te concentreren heb ik al gezwommen, ben ik nu alle leuke dingen aan het afwerken en is er al schoongemaakt. Er is geen excuus meer voorhanden. Aan de slag.
Nog even dit. "Papa, ik lijkt steeds meer op jou." Gisteren was ik duidelijk ook conflictvermijdend bezig. Niet terugschreeuwen als iemand ruzie zoekt, maar lekker gaan schoonmaken. Niet de huisgenoot aanspreken op zijn verantwoordelijkheden, maar hem ontwijken. Het blijkt weer als altijd, je moet het eerst zelf zien en voelen voor je iets echt leert. Ik weet al lang dat je ook eens de confrontatie aan moet gaan en niet jezelf moet wegcijferen om voor de ander een aangename situatie te doen ontstaan. Toch durf ik het me nog niet voor te nemen . Misschien heeft het iets met rijpheid te maken.
De zwemclub
De zwemclub bestond in het begin uit één persoon. Vandaag weer. Maar er is perspectief. Ik ga leden werven in het zwembad. Goede kans dat de club dan gestaag groeit. Het aanspreken van zwemsters gaat me tot nu toe goed af. En jawel, zij spreken mij ook aan. De dames herkennen me van het Marnixbad. Ik was daar badmeester en badmeesters spreken tot de verbeelding. Ik doe dus extra goed mijn keerpunten, dat ziet er indrukwekkend uit. Ik zwem rustig, maar het snelst. In de douche werd vandaag al gelonkt. Een dame liet haar bovenstukje even vollopen en wist dat ik haar tepels zo kon zien. Volgende keer vraag ik haar voor een kopje koffie in café het Stoplicht. Ik hoop dat N. haar ook mag. Dan neem ik haar een keertje mee naar huis.
Het zou natuurlijk leuk zijn dat de club uiteindelijk zeer gemengd zou zijn. Dat er nieuwe vrienden bij komen voor iedereen. Wie weet dat er relaties ontstaan. Het zwembad is daar uitermate geschikt voor. Elke week twee keer bijna naakt samen zwemmen kweekt een band. Iedereen weet dat je onder water ongegeneerd kan rondkoeleloeren. Tijdens het uitrusten praat je over koetjes en kalfjes. R. met E. ? Als A. weer terug is zou de blauwe zwembroek wel wat zijn voor haar. Voorlopig blijft het gissen, maar ik blijf werven.
Op zoek naar de waarheid achter vrijheid. Wanneer ben je vrij? Als je geen (ver)binding hebt, zodat je kunt doen wat je wilt zonder (sociale) verplichtingen? Of als je je leven kunt inrichten met die verplichtingen? Dat je je bindt onder voorwaarden. Ik denk dat je vrij bent als je (de) keuze hebt. Dat je voor bijvoorbeeld één van de bovenstaande alternatieven kunt kiezen, of niet. Het voorbeeld. Met het mooie weer van de afgelopen dagen, kriebelde het om te gaan hiken. Ik ga het niet doen, maar dat is een keuze. Op basis van de te verwachten gevolgen stel ik het uit, zodat ik dan nog meer geniet. De bezwaren waren niet alleen een geldgebrek, of materiaalgebrek, maar óók mijn vriendinnetje dat ik graag mee wil hebben. Eerst leek het me stoer (en nog steeds) om juist zonder, of met zeer weinig, materiaal op pad te gaan: echt survivallen op de hei. Ik wilde laten zien dat ik vrij ben, geen rekening hoef te houden. Maar dat wíl ik nou juist wel, rekening houden. Dat is mijn keuze. Ik ga morgen lekker fietsen. Zorg dat binnenkort al de benodigde materialen in Amsterdam liggen. Bereid een tochtje voor. Dat alles om te zorgen dat ik de volgende gelegenheid geen bezwaren van materiele en praktische aard hoef te hebben. Ik probeer dus de eenvoud van het kiezen groter te maken. Ook die keuze heb ik.
"Het is vreemd,"zei mijn vader, "dat het iedere keer tegenvalt en je toch weer gaat." Blijkbaar lijkt het of mijn tochtjes, ook wel dubieuze tochtjes genoemd, tegenvallen. Dat is niet helemaal. Ik kom vaak eerder terug dan gepland, maar dat is juist om te zorgen dat ze niet tegen gaan vallen. Als het niet meer leuk is, houd ik ook de schijn niet op. Ik ben niet stoerder dan ik ben. Voor anderen en voor mezelf hoef ik niet door te gaan met afzien, als ik het gezien heb. Genoeg is genoeg.Ik plan gewoon wat ruimer, om het niet tegen te laten vallen door de te korte duur.De spullen zijn nu in Amsterdam. Morgen ga ik. Zondag dus misschien weer een verhaal.
Het al weer een tijd geleden, dus ik mag het wel weer zeggen:"Wat ben ik gelukkig." Het overkwam me in de regen op de fiets terug. Na een goede dag in Haarlem, ik was erg in vorm. Ik heb ook een nieuw project. Ropeskipping (in het engels klink het stoerder) ga ik hypen (laten we modern blijven). Alle kinderen vandaag, mezelf inclusief, waren enthousiast. Het ís ook stoer. Het is zwaar, een beetje moeilijk en je kunt het eindeloos uitdagend maken. Op de fiets had ik ook mijn studiedag bijdrage uitgedokterd. Maar het was toch vooral het heerlijk buiten zijn dat me het zalige gevoel gaf. Zelfs, of juist in de motregen. Inmiddels is mijn fiets helemaal schoongemaakt, de afwas gedaan, de website geüpdate dus ik ben klaar voor vandaag.
Een ander geluk overkwam me tijdens het nieuws. Ik merkte dat mijn emoties sneller naar boven komen. Ik denk dat ik best kan huilen om andermans problemen, wel die waar ik me enigszins bij betrokken zou kunnen voelen. Sinds ik "Morrie"2 heb gelezen, weet ik dat de "emotie ervaren"erg goed is. Daarna moet je er met je rede wat mee doen. Ik doe dat met engagement. Morgen ga ik weer zwemmen en echt een keer koffiedrinken in Het Stoplicht. Ik moet wel weten hoe het eruit ziet. En wie weet doe ik inspiratie op.
De zwemclub
Wederom was het onder de douche dat de gesprekken begonnen. De nieuwe tijd beviel wel. Het was rustiger, alle banen waren beschikbaar en het aantal oude vrouwtjes viel mee. Het leek of de dame in de groene bikini langer onder de douche bleef staan. Toen ik kwam leek ze mij al klaar. Haar kleine borsten met harde tepels vielen me meteen op. Ik had vandaag niet mijn sexy zwembroek aan. Die kon ik niet vinden. Na het omkleden kwamen we elkaar bij de deur weer tegen. Het onvoorstelbare gebeurde: zij vroeg mij om een kopje koffie te drinken. Zo kwamen we terecht in"het Stoplicht" Ik nam een koffie, zij een spa. Het gesprek begon over de inrichting van het café. Ouderwets, met foto's toen Amsterdam ophield om de hoek, lelijk door de kleedjes op de tafels en een soort viesgroen glas in lood. Er hingen ook sjaals van Ajax en het Nederlands elftal . Ze had een vriendje, maar de seks was niet bevredigend. (Wat is dat toch dat ik het telkens over seks heb na het zwemmen?) Hij was te veel gefocust op het klaar laten komen van haar, waardoor het haar dan juist weer niet lukte. Ze fantaseerde hardop over de ideale seks. Ze noemde onder andere een triootje met twee vrouwen, gebruik van speeltjes, orale seks. Ik kon er wel inkomen. Dat vond ze bijzonder. Mannen die graag likken en niet bang zijn voor vibo's had ze nog niet vaak ontmoet.Ik vroeg haar advies over de lekkerste vibrator. Stil, met spannende vormen en niet te klein. De koffie was op en we hoopten elkaar de volgende week weer te treffen. Ik ga naar de winkel voor het Sinterklaas cadeau voor mijn lief.
01-03-04
Een tijd lang geen aandrang gevoeld voor teksten. Nu moet ik binnenkort weer papers schrijven, dus het lijkt dan dat dan ook niet wetenschappelijke inspiratie opborreld. Maar dat is niet de enige oorzaak . Het is allemaal de schuld van Jaqueline van de band Krezip. Met haar heb ik schouder aan schouder gedanst op een nieuw veelbelovend bandje. Meteen kreeg is fantasieen. Het was namelijk Krezip waarmee Melle onze eerste gezamelijke verovering noemde.Eigenlijk heette ze Charlotte. Met haar hebben we allebei gezoend. Eerst Melle, een paar weken later ikzelf. Achteraf van mij niet zo'n slimme actie, lekker impulsief. 'Krezip 'was de eerste van twee dames die na mijn broer bij mij terecgt kwamen. Vandaar dat ik zaterdag meteen begon te fantaseren dat het dit keer misschien wel andersom zou kunnen uitpakken. Ik met Jaqueline tegen een koud muurtje in Haarlem. Friemelend, geen namen vragen(ik wist de hare al), geen gezeik, gewoon lekker. Maanden later Krezip op wereldtoernee zou dan Melle (of Jaqueline het is maar hoe je het bekijkt) zijn kans grijpen in Nieuw Zeeland. Een mooi scenario. Helaas heeft Jaqueline een grote vriend met veel tato's. Daar durf ik niet aan te beginnen. Oogcontact hadden we wel. Een lichte juichstemming kon in daarom niet onderdrukken.
friemel de friemel
warmte en genot
vind ik vandaag de hotspot?
1: Dr. M.J. Langeveld: Beknopte theoretische pedagogiek,Groningen 1979
Share this post
Paarse punteslijper
Written by Administrator Monday, 18 February 2008 17:08
Toen ik wist dat het kon wilde ik het proberen: op mijn examen NL niet een opstel, maar een verhaal schrijven. Hieronder een oefening. Wat ben ik expliciet zeg! Op het examen heb ik het ook gedaan. Dat begon met: Daar heb je Tina met de dikke tieten. Ik had een voldoende. Nooit geweten of het aan dat verhaal heeft gelegen.....De paarse punteslijper.
Share this post
Hoofdstuk I
Last Updated on Tuesday, 11 March 2008 21:16
Dat wat ik onderweg in 2001 dacht en schreef. Helaas is nog niet alles uitgewerkt (het meeste staat nog in houterig gekrabbel)
vlucht - eerste dagen - schipperen - aan het roer
We
Gaan
Beginnen.
Met wat? En hoe? Een reisdagboek? Moet ik eerst echt gaan reizen. Een stuk literatuur? Moet ik eerst schrijver worden. Ach, gewoon iets leuks om te schrijven (misschien zelfs om te lezen) en anders gewoon vulling voor de website.
Ik had een half jaar geleden al besloten te beginnen met de scène van mij en m’n broer aan de bar in de haven in Athene. We waren al beschonken. Na drie Southern Comfort, kregen we de vierde, natuurlijk, van het huis. En er volgde daarna een vijfde.-Als je nog in actie wil komen, moet je het nu doen. Ze gaat nu weg.
-T’is al te laat
De dame in kwestie was al opgeëist door een Griekse adonis, die met blikken duidelijk had gemaakt dat zij van hem was. Het zat ons niet zo mee die avond.
Even kort: op zoek naar een discotheek van een kaartje werden we door een wildvreemde aangesproken wat we zochten. Hij was Egyptenaar en kwam wel eens in Den Haag. Hij wist dus precies wat we zochten. Met de door hem geregelde taxi reden we naar de seksclub. Na een paaldans act van een naakte dame en een rondje van ons aan de animatiemeisjes, vroegen we de tussenstand en bleek dat ik snel onze creditcards van de boot moest gaan halen.
Aan de bar in de haven zagen we de lol en het avontuur er wel van in. Zo maak je nog eens wat mee in een weekendje Athene met het hele gezin.
Ik denk dat de aanzet voor veel van mijn beslissingen in de tijd daarna daar is gegeven. Om te beginnen heb ik aan Melle bekend dat ik niet wist wat er ging gebeuren als Katrien haar diploma had gehaald. Nu weet ik het wel. Het heeft nog geen invloed gehad op mijn besluiten, maar het heeft wel een andere dimensie aan het afscheid nemen gegeven
Hoewel ik pas in Italië definitief besloot mijn ontslagbrief op 1 mei aan de rector te geven, denk ik dat in Griekenland mijn broer daarvoor verantwoordelijk is Met de geuren en geluiden van een drukke stad om me heen, loop ik vooraan een stoet van 60 man door Rome. Naast me lopen leerlingen. En ik geniet.
-Ik zou hier eigenlijk moeten blijven.
-Zou je dat echt willen? En je familie en je vrienden en je werk dan?
-Ik denk het wel, sterker ik overweeg het wel.
Later na een telefoontje met mijn vader heb ik de knoop doorgehakt. Ik ga stoppen met het Juvenaat, Berrege en Nederland. Ik zoek iets anders. Wat? Ik weet het niet. Niet weten dat is ook wat ik wilde. Geen vastigheid. We zien wel. Go with the flow.Het lukte. Tenminste dat vond ik.
30-11-'01,14:25
AND I AM AIRBORN!
Het mocht even duren. Mijn bronnen waren blijkbaar niet helemaal berouwbaar. Of ik heb iets te veel zelf conclusies getrokken. Met kriebels in mijn buik (al anderhalve dag; eigenlijk vanaf dat ik bij Katrien in Amsterdam aankwam) zit ik in het stijgende vliegtuig. Ik heb er zin in. eventjes heft m'n zelfvertrouwen een knauw gekregen, maar terwijl ik dit schrijf, komt het alweer terug. Goed dat Joris en Corné er waren. Ze zetten me aan tot doortastendheid.. Ik heb naar het reisbureau willen bellen en geprobeerd, maar ik heb nu in Januari nu ook een vlucht naar Carácas geboekt.. Of gereserveerd in ieder geval. Ik hoop dat het genoeg is om door de douane te komen op Curaçao. "Ze doen daar heeeeel moeilijk!"zei een bezorgde floorwalker van de KLM. Maar goed na een uurtje inchecken hebben ze me doorgelaten en gemeld dat de kosten voor een eventuele terugvlucht (lees: uitzetting) en de boetes voor hun zijn. Ach, we zien wel, is het motto.Bluffen en met zelfvertrouwen melden dat ik binnen 3 maanden weer vertrek, naar Carácas! Nog zo'n 8 á 9 uur om me op te vreten van de spanning of ik door de douane kom.In het ergste geval sta ik morgen weer terug in A'dam, bij m'n lief. In het andere geval zit ik over 10 uur waarschijnlijk in de kroeg. Op z'n minst met Gerard en Annet en misschien met Laurens. Als het zover is, komt het allemaal wel goed. Tot nu toe heb ik de ervaring dat ik overal aangenomen wordt, wat ben ik goed... Ik heb zin in mijn avontuur. Hoe lang, of kort het mag duren, ik heb de stap gezet. Dat kan iet iedereen zeggen. Ik heb het idee dat ik alles netjes heb afgesloten, dat ik, zeg maar, vrij ben. Ook zelfs als ik terugkom. En dan zitten misschien ook mijn vrienden weer in het buitenland. Mijn laatste clubje is wat dat betreft erg gelijkgestemd. De "Sick ones" for ever all over the world! Ik snap anderen van mijn leeftijd niet als ze zich gaan settelen. Niet alleen samenwonen( dat snap ik best: verliefd=verliefd....), maar banen voor vast en nog vaster aannemen, hypotheken nemen, zwanger worden. Wat pleziert de mens aan vastigheid? Is dat veiligheid? Overigens kun je dezelfde vraagtekens plaatsen bij lossigheid.Mijn antwoorden daarop zijn echter: avontuur om de ervaring, om te groeien, om te weten en om plezier simpelweg. Misschien egoïstisch, maar dan wel eerlijk egoïstisch, want uiteindelijk doet iedereen alles voor het zichzelf beter voelen.(mede volgens broerlief Melle). Avontuur geeft ook een kick. Spanning in je lijf ( de kriebels die zogezegd in mijn buik spoken) is eigenlijk gewoon lekker. Onzekerheid echter ben je geneigd uit te sluiten. Misschien is dat een soort overlevingstechniek, maar de laatste maanden ben ik daarvan ( de onzekerheid) gaan genieten. Leven en wereld verras me!!"... Uit onze keuzes blijkt wie we werkelijk zijn, Harry, veel meer nog dan uit onze talenten." (HP II, p. 248) Wat een wijze woorden uit een kinderboek. Vergelijkingen met de bijbel zijn, als je dat leest, niet zo vreemd. Vergelijk het met het verhaal van de talenten. Ik zou zeggen - zo wijs als ik al ben - aan de hand van de keuzes die je maakt, bepaal je jouw gebruik van je talenten. Ongeacht wat die talenten zijn. Zo, tot zover dit filosofisch geneuzel. Een Antilliaan springt nu schreeuwend door het vliegtuig: "Fiesta!" Dat lijkt me ook een goede visie.
Ik sta te popelen om de klap van de warmte in mijn gezicht te voelen. Ik verheug me op het bijpraten met Gerard. Ik heb zin om ergens aan het werk te gaan. En om mijn plannen te verwezenlijken. Eigenlijk eerst nog uitzoeken... De volgende scenario's spoken door mijn hoofd:
A) 1 werken in een bar eb evt.. zwembad en zoeken naar een HBO baan;
2 ondertussen opleiding tot duikinstructeur volgend;
3 daarin dan bij te beunen en
4 zien hoe leuk Curaçao is;
5 ik raak besmet met het virus.
B) 1 Werken in een bar en evt. zwembad;
2 andere leuke baantjes vervullend;
3 mijn plan voor het vervolg maken, plus
4 de gereserveerde reis naar Carácas door laten gaan;
5 wel weer zien.
C) 1 Even wat werken:
2 het al of niet naar mijn zin hebben;
3 toch terug gaan om
4 met basis Amsterdam bij Katrien,
5 een baan via Nederland in het buitenland te vinden (Mambo b.v.).
D) 1 Eventjes werken en
2 weer teruggaan, omdat
3 ik Katrien mis,
4 dan wel weer zien.
E) 1 Lekker aan het werk gaan:
2 genoeg verdienen om op en neer te gaan en
3 te regelen dat Katrien ook over komt.
Alle scenario's strijden om de voorrang in mijn hoofd. Geen van alle lijken me een mislukking. De vraag is: bepaalt mijn geluk mijn keuzes, of mijn keuzes mijn geluk? Turbulentie.....
1-12, kweeniehoelaat.
Een kort verslag van de eerste dag. ( Op Curaçao verliep de aankomst op het vliegveld op rolletjes. Ik denk dat ik als eerste weg was.) Vandaag heb ik in het warme zilte water, tussen de pilaren van een aanlegsteiger voor cruiseschepen heerlijk gesnorkeld en dus mooie vissen gezien in het helder blauwe water verleidelijke zin...). Daarna een ritje over het eiland. Café "de Tropen" gezien en weer wat gedronken bij " Time Out" waar aan de overkant gekaraoked werd. Tot slot nog lang gebarbeqeued, heerlijk in de koelte van de avond.
3-12, 10 over 10
Er zijn nu twee, nee eigenlijk drie dagen voorbij. Twee daarvan was ik een toerist die rondgeleid werd. De laatste, vandaag, reed ik zelf van hot naar her. Ik heb een applicationform ingevuld en wat telefoonnummers vergaard. Ik ken de weg ook wat beter. Vanaf nu gaar het gebeuren: werk zoeken.
Volgens A& G is er genoeg op te zetten, maar dan moet je wel langer willen blijven. Wil ik dat? Overdag dacht ik van wel. Nu echter, met m'n gedachten bij Katrien en de periode hiervoor terughalend in mijn gedachten,denk ik toch dat ik meer lossigheid wil. Bovendien is het eiland klein. Aan welke termijn ik denk weet ik niet. Misschien wordt het duidelijk als ik een eigen onderkomen heb.
Blijft voorop staan dat werk en verblijf te vinden moeten zijn. Daarna zien we verder.
4-12,'n uur of twee
In principe heb ik werk gevonden. Ik moet morgen even bellen met Sander W. om ja te zeggen tegen het baantje in Cafe "de Tropen". Ik had alleen niet meteen, toen ik hem sprak, het gevoel dat het goed zou komen. Ik weet eigenlijk niet of ik het wil: F7,50 als barman/ober. Goed het café gaat 13-12 open, dus tot die tijd kan ik nog afzeggen. Ik hoop dat ik Laurens binnenkort te zien en te spreken krijg. Misschien heeft hij nog wat aantrekkelijke tips. Duiken ofzo.
6-12,half zes
Impulsief zou ik reageren met :"Dit wordt niets, ik ga naar Aruba!" Realistisch denk ik nu dat ik tot januari hier blijf en dan via Aruba terugga. Het is op dit moment de verveling die toeslaat. En de twijfel. Ik kan natuurlijk veel gaan doen, als een echte toerist, maar verstandiger is te sparen. Ik heb per slot van rekening nog geen inkomen. Dat is meteen de twijfel. Wordt dat nog wat bij de "Tropen"? Gaat Sander W. me nog wel bellen. De twijfel en verveling komen extra hard aan, omdat ik in NL de laatste dagen doelbewust, zelfverzekerd,alles tegelijk aan het regelen was. Ik val dus als het ware in een gat. Rustig wachten tot het over gaat......
8-12,na tweeën PM
Voor de tweede keer win98 op de laptop geïnstalleerd. Nu moet het allemaal gaan lukken. Geen dansende muizen meer en verbinding met internet voor mijn o-zo belangrijke e-contacten. Ik ben blij dat m'n lief me weet via de telefoon heeft wakker gebeld. Ik mis haar... Toen ik gisteren met de wind door m'n haar door de haven liep, wilde ik dat ze bij me was. Ik hoop dat ze eerder bij mij is dan ik bij haar. Maar het baantje bij "Mambo outdoor travel" in de buurt van K, lijkt me wel heel geweldig. Tweestrijd.
11-12,namiddag
Het regent al wat minder, af en toe slechts een buitje. Er komen meer contacten die wel weer moeilijker zijn te bereiken. Óf de nummers kloppen niet, óf ze zijn er niet. Maar goed, we gaan rustig verder.
Zondag kwamen er spontaan twee meiden me mee uit vragen."Happy-hour-en" bij "Mambo". Helaas zag ik liever de Discovery of Heaven. Wel een goed teken. Dit weekend zal ik eens meegaan met zo'n groepje. Niet alleen aan G&A blijven hangen. Het vervoer is, soms, het enige probleem. Werken en uitgaan met anderen dat is wat ik nodig heb. Iets om handen. Zoals m'n broertje al zei. Hij is ook verliefd. We zitten weer tegelijk met dezelfde vibe. Hoewel hij zes jaar jonger is. Ik zie het nog steeds een keer gebeuren. De drie mannen Van Schaik samen op avontuur. Misschien in de vorm van wonen en werken in Amsterdam. Misschien wel in de vorm van een bedrijfje. Of gewoon een vakantie. En natuurlijk hoort Mieke daar ook bij. Ik denk dat we zonder haar niet de "mannen van Van Schaik" zouden zijn.
Jammer dat het boekje alleen nog maar gedachten bevat. Ik had zo graag verhaaltjes en avonturen beschreven. Helaas gebeurt er niet veel om over te schrijven. En verzinnen lukt me ook niet. Een tochtje om een zoutmeer is niet echt spannend. Het zou wel mogelijkheden bieden, maar dan moet je niet zonder mes en water alleen gaan wandelen. Dan moet je op avontuur gaan. Onder de sterren slapen en vis vangen. Dat zijn voorlopig dingen die ik alleen in de vorm van een plan voor één of ander outdoorbedrijf zie. Er zijn hier tal van onbenutte mogelijkheden, maar het is zaak een markt te vinden. Laat ik daar nog maar niet mee beginnen. Laat ik vader weer eens bellen voor een update. First things First.
12-12, 'n uur of 8
Vader inmiddels gebeld en gemaild. Er komt F600,-(NL) deze kant op. En er moet nog meer volgen.... Ik brand nu m'n bek aan de vele pepertjes die ik in mijn pasta heb gedaan. En zweet peentjes. Dat hoort zo hier.
Mogelijkheden lijken op het moment in overschot te zijn. Zwemles, bar,outdoor enz. Waar zal ik eens serieus op in gaan? Geld & vastigheid? Avontuur? Het laatste krijgt in mijn hoofd de voorrang. Mee op een boot lijkt me wel wat. Insulinde, Bounty, Europa. Morgen ga ik in ieder geval naar de Insulinde. Een maantje avontuur. Zonder iets anders. Das beter dan vele kleine baantjes. Denk ik nu. Wat vind ik morgen als ik er geweest ben? Elke dag is weer een mogelijke richting. Welke slaan we in? Wat een vragen stel ik mezelf. Zometeen ga ik afwassen en toch nog even m'n schatje mailen. Ik ben te verliefd om het bij een e-card te laten. Bellen kan al niet meer (8+5>11).
13-12, 10 uur (bijna)
De wending gaat komen! Zoals ik al vaker zei:"Ik kan mezelf soms heel goed een extra stimulans geven." Eerst ben ik op de Insulinde geweest en mag ik vanmiddag mee. Om te proberen. Daarna liep ik ook even langs de "Europa". En daar draai ik morgen een dagje mee. Die laatste vaart zaterdag weg naar Panama, Costa Rica, Hawaii en Japan. Op beide schepen werk je op vrijwillige basis. Dat is de enige belemmering. M'n voorkeur gaat uit naar de "Europa," natuurlijk. Ik heb een oor en wat steun nodig. Ik ga weer proberen te bellen.....(weer op het juiste moment....)
Een stimulans van Pa: "Zeker doen, niet twijfelen!" Wat een vader heerlijk ik ga!
(later)
Je zou in een kracht van boven gaan geloven. Op het moment dat ik op de "Insulinde" stap, begint het te regenen. Zou het een teken zijn? Mij helpen bij m'n keuze. Dan moet het morgenochtend mooi weer zijn en klikken met de rest van de bemanning.
Utrecht, 1 januari 2002
In een studentenhuis komen een aantal meiden uit hun slaapzakken na een geweldige nacht. Met een kater zetten ze zich aan het ontbijt. Niet meer dan thee en een witte boterham. Aan elkaar vragen ze of ze nog wat gemist hebben van elkanders avonturen. Ze praten bij en herhalen ook de gekke goede dingen van het feest. Vandaag hangen ze wat rond om elkaar. Morgen, de tweede, begint pas het nieuwe jaar. Wel even de familie bellen. In de Pacific op dat moment breekt het feestgedruis net los met genoeg Atlasbier achter de kiezen en de cd-wisselaar eindelijk operationeel, kan het dansen beginnen. En meer bier. Eén van de studentes beeld het zich in: haar vriendje op een zeilschip dronken dansend. Met bier en sigaret in de hand een mambo lerend. Zo ziet ze hem graag. Ze verlangt naar het weer samenzijn. Ze is jaloers op het gezelschap om hem heen dat van hem kan genieten. En dat ook doet. Ook trots. Hij is van haar. Natuurlijk gedraagt hij zich Hij mist haar, maar geniet toch. Leven! Later komen we weer samen, is het motto. Ze lijden en genieten tegelijk. Wat een romantiek.Amsterdam, 5 januari 2002
Lekker een weekendje alleen in het huis. Een heel net studentenhuis, waar normaal twee meiden in wonen. Nicole heeft het weer gehad in de woonplaats van de familie. En andersom. Nu weer in de grote stad. Boodschappen doen voor de komende week. Schoonmaken. Een videootje kijken. Dingen die je doet als studente. Deze week begint college weer. Fijn weer wat afleiding en de studievrienden zien. Zo heeft ze wat minder last van het missen van haar vriendje in de tropen.. Het missen is erg, maar beide hebben afgesproken de plannen niet op te geven. Zijn plan was "going with the flow". Nu een zeilschip. Stoer om verhalen over te vertellen. De vriendinnen vinden het wel gaaf. Ze kennen hem ook. Hoe lang hij wegblijft weet niemand. Ook hijzelf niet. Het contact gaat via e-mail. Heel af en toe een telefoontje. Ewan heeft het reuze naar zijn zin, maar mist Nicole ook erg. De liefde lijkt,voor hem, voor het eerst echt Wat er ook gebeurt het zal wel goed komen. Nicole fantaseert al over het afhalen op Schiphol. Natuurlijk meteen naar haar kamer. Een wijntje en dan seks. Een paar keer met tussendoor weer fijne humor en nog wat wijn. Hoe langer het duurt, hoe zachter en hoe fijner. Uiteindelijk samen in slaap vallen (en 's nachts nog gauw een keertje). Als kosmische telepathie denkt Ewan ongeveer aan hetzelfde. Het moet ooit wel een bijzonder stel worden. Voor zover het dat nog niet is.Amsterdam, vrijdagavond Nog even douchen en dan ging ze een filmpje pakken en een biertje drinken. Samen met filmvrienden. Napraten met film- en televisiewetenschapsstudenten is altijd interessant. "Nicole, ga je nog mee?", vroeg Ronald. Ze dacht even na en zei toen nee. Ze was moe en morgen wilde ze vroeg terug naar Bergen op Zoom. Thuis op haar kamer, nam ze nog een kopje thee en viel daarna snel in slaap. Meteen begon een zeer warrige, fantastische droom. In Honolulu zat ze, na een lange vlucht, op de kade te wachten op het schip van Ewan. Vandaag zou het aankomen. Als het goed was. Na de 2e thee op het terras zag ze een schip de haven binnenkomen, zeilend. De bemanning zit op de ra's, ze zwaaien. Zit Ewan erbij? Op de bovenste, of is dat iemand anders? Ze pakt haar spullen, betaalt en loopt naar het water. De droom springt naar een hotelkamer, zweterige seks op hawaiiaanse muziek. Uitslapen en dan ineens een parcours. De twee broers komen aanrennen. Nu nog zijn ze samen. In dezelfde triatlonpakjes. Wat leuk. Eén ronde later ligt Ewans jongere broer ver voor. Hij wint de triatlon van Aruba. Flits, in gordijnen lopen ze het kleine straatje omhoog. Naar Krijnen, het laatste café van die avond. De tweede avond samen die vastenavond. Nicole en Ewan zijn al behoorlijk zat. Zingend en lallend komen ze het café binnen. Allen maar bekenden. Als laatste gaan ze weg. Naar de overkant van de straat waar de vader van Ewan sinds kort woont. In zijn tweepersoonsbed vallen ze snel in slaap.Weer een verandering. Samen in een Eend in Italië, dakje open, op weg naar het strand. De wekker.
Terwijl de wind wappert
over mijn klamme lijf,
de hemel straalt, fonkelt
geeft zij mij plots een knipoog
Ik wens haar warme lichaam
dicht bij dat van mij
en lieve zachte woorden
als ik teder met haar vrij
Ik glij over blauwe golven
naar een onbestembaar doel
delend, via sterren,
met haar een fijn gevoel.
16-12-'01
Ik wil je strelen
vasthouden
en zoenen
helaas zijn er
geen sterren...
21-12-'01
Geen dennenboom
Geen sneeuw
Geen familie
om me heen.
Wel maten
collega's en
wat ik mis?
Een kus
van jou!
25-12-'01
Ik ben blij met de wereld
Ik geniet van de Pacific
en de Europa
Ik profiteer nog steeds van mijn beslissing
maar ik denk veel aan haar
en juist daarom...
Ik leef mijn leven,
heerlijk!
27-12-'01
Beken en onbekend verlangen
vechten om de eer
een nieuwe uitdaging
min of meer
Een verre vriendin
of een goede buur?
Onwetendheid is de bron van avontuur
6-1-'01
Op een rots
tussen oerwoud en oceaan,
golven rollen af en aan,
ik geniet
met volle teugen
kijk, ruik,voel
stop alles in mijn geheugen
verder weg of
verder terug
wie ben ik of
waar ben jij
go with the flow,
ik ga met het tij.
8-1-'01
(op de wijs van Honolulu van Hasjee Royal)
Waar ga ik met Europa dan naar toe?
Ga ik naar huis, naar Papa
of naar jou toe?
Blijf ik zwerven en zoeken
naar mezelf
of ga ik naar het strand van
Honolulu..
Hohoho,Jajaja(3x)
oh, Honolulu!
De kleine maan
werpt zijn licht
op de stille oceaan
zeilen we op de motor
en mijn gedachten gaan
als golven
waarin dolfijnen spelen
terwijl wij de zee
in tweeën delen
ik duikel en ik spring
bedenk me één ding:
op open water zal ik me niet vervelen
Ongeremd ren ik
naar het onbekende
verder zoekend
naar een verlangen
1,2 maanden
maximaal verblijven
het oude steeds verdrijven
Soms zijn we samen
dan denken we niet,
we doen
Een woord een aai
een zoen
Wil ik weten,
of is dat nou
juist de vraag?
Share this post
of maak uw bijdrage over op rek.nr 19.83.83.576 t.n.v. St. Moving Education Amsterdam.