Hoofdstuk II

22/09/03    25/09/03    26/09/03   01/10/03    04/10/03    14/10/03    16/10/03    07/11/03

21/11/03    27/11/03

22/09/03

Ja hoor, het is zover. Eindelijk aan hoofdstuk II begonnen. Net als bij hoofdstuk één was er weer een heerlijk moment voor nodig.

De maan schijnt helder tussen de takken door op de vuurplaats. Het vuur vlamt lekker en blijft netjes iets boven de knie (zoals afgesproken). Met Katrien rechts van me en een studiegenote links, hebben we het over seks. De eerstejaars drinken en leren elkaar kennen. De voorzitter van de studievereniging is al zat. Het is niet mijn eigen studievereniging. Het is die van Katrien, waar ik wel een pseudo-lid van ben. Als je vaak op borrels komt, dan krijg je vanzelf rechten. Wel ben ik mee gevraagd als een  kampgoeroe. "Kun je ons niet helpen met het weekend?" Na wat ontwijkende toezeggingen, ga ik natuurlijk wel mee. Meegaan op wat mijn werk of deel van mijn werk was, maar nu als "ervaren kenner", voelt goed.

>Dit hoofdstuk zou natuurlijk meteen na H. I horen te beginnen. De inspiratie bleef weg. Telkens was er wel een nieuw begin; studie, stad, werk, vrienden. Nu ik weer doe wat ik wil en me als het ware geïntegreerd voel, ben ik echt begonnen. En dus schrijf ik weer. Schrijven over meer nieuws wat me overkomt. Schrijven over wat ik leuk vind en als ik er zin in heb. Wellicht wordt dit dus een kort hoofdstuk...

Ik ben net terug van invalwerk op een basisschool. Wat een heerlijke negerkindjes.Ik blijf! Maar goed, ik fietste met tegenwind door de mijn stad. De route die ik vorig jaar al vaker aflegde. Toen nog van klein kamertje naar vriendinnetje, nu naar ons huis met tuin. Tussen de oostelijke eilanden en de Baarsjes. Wat is Amsterdam lekker. Hip volk met rosé op de terrassen, toeristen verdwaasd midden op het fietspad en studenten met haast. Nu genietend, zaterdag nog boos. Met z'n allen proberen we het tij te keren.  Geëngageerd, maar wel wanneer het ons uitkomt. Hoewel, boosheid is tijd en plaats gebonden. Ik krijg steeds meer plannen. Onder ander door het engagement. In een werkgroep, stages, bijvakken. Alles niet alleen in het kader van persoonlijke ontwikkeling, maar ook om constructief bij te dragen aan de samenleving. Volgens de pedagoog Langeveld ¹ wordt ik dan nu langzaam volwassen.....

25/09/03

k zwem weer. Na twee keer durf ik het zwemmen te noemen.Eerder was het baantjes trekken. Nu lijkt het weer alsof ik ook werkelijk hard kan zwemmen. Na 750 meter zit er nog snelheid in. Het motiveert me om mijn zelf opgelegde discipline vol te houden. Morgen weer fietsen. Maar, ik ben niet aan het lijnen. Ik wil me fitter voelen. Het gaat niet om mijn buikje, hoewel ik wat vaker spa neem. In principe ben ik namelijk tegen lijnen of diëten. Dat werkt niet. Je moet gezonder leven. En dat probeer ik nu. Jammer dat ik de Van dam tot dam loop al gemist heb, zodat er niet echt een doel meer is. Hoewel, misschien het willen tegenspreken van degenen die ooit zeiden:"ik spreek je nog wel als je dertig ben.." Ik ben dan topfit!

Met stijgende verbazing kijk ik naar de wereld om me heen. Ik voel me een eenjarige. Wat zijn mensen toch boeiend.We gaan in de auto in de rij staan midden in de stad. Terwijl er zoveel andere mogelijkheden zijn. Waarom genieten zo weinig mensen van het mooie weer en de stad? Ze hebben het druk en dus hebben ze haast en geen tijd. Denken ze. Haasten doe je zelf. Meestal is het een gevolg van slecht plannen. Eigen schuld dikke bult. Waarom zegt er niemand wat in de rij voor de kassa? Als ik dit schrijf zou je zeggen dat ik psychologie had moeten kiezen als studie. Ik ben blij dat ik dat niet heb gedaan. Wellicht had ik dan ooit de antwoorden, maar verder niets. Nu kan ik mijn openheid en ideeën doorgeven.Of in ieder geval uitleggen.  Morgen weer een missie.

26/09/03

De afwas is klaar, nu mag ik iets voor mezelf gaan doen. Het onderwerp wordt: de zwemclub en lekker in bed kruipen. E.e.a. bepaald door Katrien. Gisteren meldde ik al dat ik nu echt aan het zwemmen ben.Je kunt zeggen dat ik de eerste keer dat ik ging, een clubje begonnen ben. Nu ga ik niet uitzoeken wat de voorwaarden voor een clubje zijn, maar iets met frequente bezigheden lijkt me er wel bijhoren. Drie keer zwemmen in drie weken is redelijk frequent. Een clubje wordt pas een leuk clubje als er anderen meedoen. Toch gaat iedereen er van uit dat een clubje sowieso uit meerderen bestaat.Zo hebben wij, Katrien en ik, vrienden weten te lokken. Op de vraag wie er bij ons zwemclubje wilden werd enthousiast gereageerd. Het clubje bestond toen uit twee, Katrien was al één keer mee geweest. Niemand die daar naar vroeg. Daarom kunnen we na gisteren zeggen dat de vierde opkomst erg goed was. De opkomst  is sinds de eerste bijeenkomst maar liefst vierhonderd (400) procent hoger. De afgelegde afstanden varieerden van 750 meter tot en met 1250 meter. In mijn hoofd broeit nu het plan om trainingsschema's te gaan ontwerpen en doelstellingen. Individueel afgestemd uiteraard. 

Moe maar voldaan heb ik die avond nog het één en ander geproduceerd voor op school en op deze website. Na dit voor mij lekkere dagje ben ik vroeg gaan slapen. Heel wat later, twee uur a.m. geloof ik, kroop een lekker warm lijf naast me. Zij was wel naar het feest geweest. Dit keer klonk ze nog redelijk nuchter..... In mijn droom fantaseerde ik, na wat gekus en gekroel, verder over hoe ik de volgende keer (vanavond?vanavond?)wakker gepijpt wordt.

30/09/03

Eigenlijk kan ik natuurlijk niet altijd maar vrolijk en optimistisch blijven. Dat is vervelend voor de lezers.Vandaar dat ik morgen dan maar een klotendag ga hebben. Zowel fysiek en mentaal ga ik me steeds sterker voelen, dus een slechte dag moet ik kunnen regelen en doorstaan.

De kinderen waren vandaag en gisteren wat moeilijker. Zoals het hoort na de eerste kennismaking. Ik stelde ze dan ook echt op de proef. Samenspelen met een minimum aan regels en zonder scheidsrechter. Daar kan alleen maar ruzie van komen. Aldus geschiedde. Pedagoog als ik ben, zeg ik dat dat gepland was om er een leermoment van te maken. Geleerd is er. In het minste geval alleen door mij. Sinds zondag  zoek ik naar het juiste makkelijke woord voor concentratie. Ik heb het nog niet gevonden. De meeste synoniemen dekken de lading niet. Het gaat niet om focussen, heel hard aan één ding denken, je gedachten erbij houden. Meer zou het richting van: je aandacht richten op alleen datgene dat gevraagd wordt waarbij je je niet moet laten afleiden. Maar dat roep je niet even door de klas. En hoe kan ik van taalzwakkere leerlingen verwachten dat ze het dan snappen, ook al knikken ze ja?

Voor de liefhebbers: binnenkort op deze site: de zwemclub, een websoap. 

01/10/03

De enige was ik. Van de zwemclub. De websoap wordt dus erg fictief. Daarvoor moet ik eerst op andere manier nog wat inspiratie op doen. Het einde heb ik al: een grote orgie bij ons thuis. Leuk om daarvoor een mooie aanleiding te vinden, intriges op te zetten en lekker mijn fantasie de vrije loop te laten. Het moeilijke wordt wel om het kuis te houden. Er kunnen immers kinderen meelezen.

En dan nu een filmtip: Phileine zegt sorry. Na de film was ik net zo vrolijk als na het lezen van het boek. Kim is lekker èn van mijn leeftijd.Gedachten van de personages worden in de camera gezegd. Lekker luchtig en nuchter, sexy en vlot. Tot zover mijn recensie. Ik ga me nu concentreren op de websoap.

04/10/03

Zwemmen kan het genot van seks evenaren. Je kunt ruw het water in storten, om dan de wilde bellen omhoog te zien stijgen. De tinteling die dan langs je lichaam stroomt is een heerlijk voorspel. Een harde maar tedere afzet van de kant veroorzaakt de zachte streling van water dat met het strakke lichaam in aanraking komt. Om beurten penetreert een arm het golvende wateroppervlak met een boeggolf als resultaat. Het kleine vacuüm achter die golf maakt dat je hapt naar lucht. De ademhaling wordt kort en diep. Eén baan is een standje van steeds korter wordende stoten. De laatste baan van een serie doet je snakken naar lucht. Hangend in de armen van het water geniet je na van de inspanning en maak je je klaar voor de volgende escapade met het water en je lichaam. Je ideale sportieve lichaam is als het ware dat wat je wil bezitten. Met gedachten en impulsen zet je dat telkens in de juiste stand om voor beide (het ideale en dagelijkse lichaam) de optimale situatie te bereiken.

Of je met andere sporten dat genot ook kan bereiken, heb ik nog niet mogen ervaren. Misschien ligt dat aan mijn vaardigheden. Vandaag nog ga ik het met lopen proberen.  

De zwemclub

In Sportfondsenbad West zwemmen meestal ongeveer 5 personen in een baan tijdens het baantjes zwemmen.In de twee buitenste banen zijn niet zelden kinderen aan het oefenen voor hun a-diploma. Norse badmeesters zien er, zo nu en dan verwijtend, op toe dat de kinderen hun best doen. Baan 3 is alleen voor snelle zwemmers. Daar zwem ik. De opkomst begint stabiel te worden. Met vieren zijn we een vaste club. Praten doen we zeer zelden tijdens het zwemmen. Onder de douche en in de kleedhokjes des te meer. Soms drinken we wat in café "het Stoplicht".Vandaag vroeg ik me onder de douche hardop af , hoe slecht shampooresten in je badkleding zijn. Niet een al te enerverend gespreksonderwerp. De reacties kan ik me niet meer herinneren. Mijn gedachten waren al weer verder. De resten waren weg. De badkleding ook. E. had in mijn gedachten een mooi geschoren streepje, niet het model waar ik opgewonden van raak. Het idee dat over de vorm nagedacht wordt, betekent dat er over kijkers nagedacht wordt. Dat vind ik wel weer geil. Nu ik erover nadenk, we hebben het er nog nooit over gehad. De vorm van ieders schaamhaar. Vreemd, want de meeste andere seksueel getinte onderwerpen zijn wel de revue gepasseerd. R. was er vandaag ook. Hij vroeg wanneer de zwembrunch zal zijn. Iedereen zal in zijn agenda kijken. We zorgen ervoor dat we ruim de tijd hebben....... 

14/10/03

Soms ben ik echt een slappe zak. Deze week hoef ik geen kinderen  al bewegend op te voeden, dus heb ik veel tijd om studeren over opvoeden. Daar heb ik dan wel een reminder van de docent voor nodig.  Eigenlijk zei hij over de mail, wat ik altijd tegen de brugklassers zei in de studielessen: "Zorg dat je de stof bijhoudt." Dus vandaag aan de slag met de 4 hoofdstukken die af moesten en de twee hoofdstukken die ik nog achterliep. Om me goed te concentreren heb ik al gezwommen, ben ik nu alle leuke dingen aan het afwerken en is er al schoongemaakt. Er is geen excuus meer voorhanden. Aan de slag. 

Nog even dit. "Papa, ik lijkt steeds meer op jou." Gisteren was ik duidelijk ook conflictvermijdend bezig. Niet terugschreeuwen als iemand ruzie zoekt, maar lekker gaan schoonmaken. Niet de huisgenoot aanspreken op zijn verantwoordelijkheden, maar hem ontwijken. Het blijkt weer als altijd, je moet het eerst zelf zien en voelen voor je iets echt leert. Ik weet al lang dat je ook eens de confrontatie aan moet gaan en niet jezelf moet wegcijferen om voor de ander een aangename situatie te doen ontstaan. Toch durf ik het me nog niet voor te nemen . Misschien heeft het iets met rijpheid te maken.

De zwemclub

De zwemclub bestond in het begin uit één persoon. Vandaag weer. Maar er is perspectief. Ik ga leden werven in het zwembad. Goede kans dat de club dan gestaag groeit. Het aanspreken van zwemsters gaat me tot nu toe goed af. En jawel, zij spreken mij ook aan. De dames herkennen me van het Marnixbad. Ik was daar badmeester en badmeesters spreken tot de verbeelding. Ik doe dus extra goed mijn keerpunten, dat ziet er indrukwekkend uit. Ik zwem rustig, maar het snelst. In de douche werd vandaag al gelonkt. Een dame liet haar bovenstukje even vollopen en wist dat ik haar tepels zo kon zien. Volgende keer vraag ik haar voor een kopje koffie in café het Stoplicht. Ik hoop dat N. haar ook mag. Dan neem ik haar een keertje mee naar huis. 

Het zou natuurlijk leuk zijn dat de club uiteindelijk zeer gemengd zou zijn. Dat er nieuwe vrienden bij komen voor iedereen. Wie weet dat er relaties ontstaan. Het zwembad is daar uitermate geschikt voor. Elke week twee keer bijna naakt samen zwemmen kweekt een band. Iedereen weet dat je onder water ongegeneerd kan rondkoeleloeren. Tijdens het uitrusten praat je over koetjes en kalfjes. R. met E. ? Als A. weer terug is zou de blauwe zwembroek wel wat zijn voor haar. Voorlopig blijft het gissen, maar ik blijf werven.

16/10/03

Op zoek naar de waarheid achter vrijheid. Wanneer ben je vrij? Als je geen (ver)binding hebt, zodat je kunt doen wat je wilt zonder (sociale) verplichtingen? Of als je je leven kunt inrichten met die verplichtingen? Dat je je bindt onder voorwaarden. Ik denk dat je vrij bent als je (de) keuze hebt. Dat je voor bijvoorbeeld één van de bovenstaande alternatieven kunt kiezen, of niet. Het voorbeeld. Met het mooie weer van de afgelopen dagen, kriebelde het om te gaan hiken. Ik ga het niet doen, maar dat is een keuze. Op basis van de te verwachten gevolgen stel ik het uit, zodat ik dan nog meer geniet. De bezwaren waren niet alleen een geldgebrek, of materiaalgebrek, maar óók mijn vriendinnetje dat ik graag mee wil hebben. Eerst leek het me stoer (en nog steeds) om juist zonder, of met zeer weinig, materiaal op pad te gaan: echt survivallen op de hei. Ik wilde laten zien dat ik vrij ben, geen rekening hoef te houden. Maar dat wíl ik nou juist wel, rekening houden. Dat is mijn keuze. Ik ga morgen lekker fietsen. Zorg dat binnenkort al de benodigde materialen in Amsterdam liggen. Bereid een tochtje voor. Dat alles om te zorgen dat ik de volgende gelegenheid geen bezwaren van materiele en praktische aard hoef te hebben. Ik probeer dus de eenvoud van het kiezen groter te maken. Ook die keuze heb ik. 

07/11/03

"Het is vreemd,"zei mijn vader, "dat het iedere keer tegenvalt en je toch weer gaat." Blijkbaar lijkt het of mijn tochtjes, ook wel dubieuze tochtjes genoemd, tegenvallen. Dat is niet helemaal. Ik kom vaak eerder terug dan gepland, maar dat is juist om te zorgen dat ze niet tegen gaan vallen. Als het niet meer leuk is, houd ik ook de schijn niet op. Ik ben niet stoerder dan ik ben. Voor anderen en voor mezelf hoef ik niet door te gaan met afzien, als ik het gezien heb. Genoeg is genoeg.Ik plan  gewoon wat ruimer, om het niet tegen te laten vallen door de te korte duur.De spullen zijn nu in Amsterdam. Morgen ga ik. Zondag dus misschien weer een verhaal. 

21/11/03

Het al weer een tijd geleden, dus ik mag het wel weer zeggen:"Wat ben ik gelukkig." Het overkwam me in de regen op de fiets terug. Na een goede dag in Haarlem, ik was erg in vorm. Ik heb ook een nieuw project. Ropeskipping (in het engels klink het stoerder) ga ik hypen (laten we modern blijven). Alle kinderen vandaag, mezelf inclusief, waren enthousiast. Het ís ook stoer. Het is zwaar, een beetje moeilijk en je kunt het eindeloos uitdagend maken. Op de fiets had ik ook mijn studiedag bijdrage uitgedokterd. Maar het was toch vooral het heerlijk buiten zijn dat me het zalige gevoel gaf. Zelfs, of juist in de motregen. Inmiddels is mijn fiets helemaal schoongemaakt, de afwas gedaan, de website geüpdate dus ik ben klaar voor vandaag.

Een ander geluk overkwam me tijdens het nieuws. Ik merkte dat mijn emoties sneller naar boven komen. Ik denk dat ik best kan huilen om  andermans problemen, wel die waar ik me enigszins bij betrokken zou kunnen voelen. Sinds ik "Morrie"² heb gelezen, weet ik dat de "emotie ervaren"erg goed is. Daarna moet je er met je rede wat mee doen. Ik doe  dat met engagement.  Morgen ga ik weer zwemmen en echt een keer koffiedrinken in Het Stoplicht. Ik moet wel weten hoe het eruit ziet. En wie weet doe ik inspiratie op.

De zwemclub

Wederom was het onder de douche dat de gesprekken begonnen. De nieuwe tijd beviel wel. Het was rustiger, alle banen waren beschikbaar en het aantal oude vrouwtjes viel mee. Het leek of de dame in de groene bikini langer onder de douche bleef staan. Toen ik kwam leek ze mij al klaar. Haar kleine borsten met harde tepels vielen me meteen op. Ik had vandaag niet mijn sexy zwembroek aan. Die kon ik niet vinden. Na het omkleden kwamen we elkaar bij de deur weer tegen. Het onvoorstelbare gebeurde: zij vroeg mij om een kopje koffie te drinken. Zo kwamen we terecht in"het Stoplicht" Ik nam een koffie, zij een spa. Het gesprek begon over de inrichting van het café. Ouderwets, met foto's toen Amsterdam ophield om de hoek, lelijk door de kleedjes op de tafels en een soort viesgroen glas in lood. Er hingen ook sjaals van Ajax en het Nederlands elftal . Ze had een vriendje, maar de seks was niet bevredigend. (Wat is dat toch dat ik het telkens over seks heb na het zwemmen?) Hij was te veel gefocust op het klaar laten komen van haar, waardoor het haar dan juist weer niet lukte.  Ze fantaseerde hardop over de ideale seks. Ze noemde onder andere een triootje met twee vrouwen, gebruik van speeltjes, orale seks. Ik kon er wel inkomen. Dat vond ze bijzonder. Mannen die graag likken en niet bang zijn voor vibo's had ze nog niet vaak ontmoet.Ik vroeg haar advies over de lekkerste vibrator.  Stil, met spannende vormen en niet te klein. De koffie was op en we hoopten elkaar de volgende week weer te treffen. Ik ga naar de winkel voor het Sinterklaas cadeau voor mijn lief. 

01-03-04

Een tijd lang geen aandrang gevoeld voor teksten. Nu moet ik binnenkort weer papers schrijven, dus  het lijkt dan dat dan ook niet wetenschappelijke inspiratie opborreld. Maar dat is niet de enige oorzaak . Het is allemaal de schuld van Jaqueline van de band Krezip. Met haar heb ik schouder aan schouder gedanst op een nieuw veelbelovend bandje. Meteen kreeg is fantasieen. Het was namelijk Krezip waarmee Melle onze eerste gezamelijke verovering noemde.Eigenlijk heette ze Charlotte. Met haar hebben we allebei gezoend. Eerst Melle, een paar weken later ikzelf. Achteraf van mij niet zo'n slimme actie, lekker impulsief. 'Krezip 'was de eerste van twee dames die na mijn broer bij mij terecgt kwamen. Vandaar dat ik zaterdag meteen begon te fantaseren dat het dit keer misschien wel andersom zou kunnen uitpakken. Ik met Jaqueline tegen een koud muurtje in Haarlem. Friemelend, geen namen vragen(ik wist de hare al), geen gezeik, gewoon lekker. Maanden later Krezip op wereldtoernee zou dan Melle (of Jaqueline het is maar hoe je het bekijkt) zijn kans grijpen in Nieuw Zeeland. Een mooi scenario. Helaas heeft Jaqueline een grote vriend met veel tato's. Daar durf ik niet aan te beginnen. Oogcontact hadden we wel. Een lichte juichstemming kon in daarom niet onderdrukken.

gekus en gekroel,

friemel de friemel

warmte en genot

vind ik vandaag de hotspot?

1: Dr. M.J. Langeveld: Beknopte theoretische pedagogiek,Groningen 1979

2: Mijn dinsdagen met Morrie

Share this post